Vervolg van het verhaal dat bijna een eeuw geleden door een onbekende Tilburger, onder de titel "Post Scriptum" is geschreven (Regionaal Archief:"Manuscript over een terugblik van het leven in Tilburg, plm. 1920", coll 370, nr. 75).
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
5.
Dat men 's morgens vroeg ook al trek had in een glaasje, kan men opmaken uit de gewoonte van een Tilburger die 's morgens al om zeven uur in een café bij de Kerk geregeld kwam informeren of de voerman van Diessen er al was.....zoo niet, dan geef me maar een cognacje. Vandaar den bijnaam: Voerman van Diessen !
Een "Van den Berg" had 's morgens altijd kou aan de maagklep en dronk in 't station zijn klare ook al om 7 uur.
Een mijner kenissen kwam 's avonds laat uit de sociëteit. Zijn vrouw begon te informeeren naar de reden en nog wat meer, toen mijn kennis in eens en heel tragisch vertelde dat hij gehoord had dat het Bultje van Pessers vast zat.. Zijn vrouw schrok ervan en toonde haar medelijden met Anna, z'n vrouw, die ze zoo goed kende; toen zij eenigszins afgeleid was en de bui over het laat thuis komen, voorbij was zeide mijn vriend: Trek het je er nou maar niet teveel van aan, dat bultje zat al lang vast (op z'n rug), vóór dat Anna ermee trouwde.
Behalve Bultje Pessers zijn en waren er nog een menigte die het Praedicaat Bult of Bultje voor hun "Van" hadden. Een Bult heb ik echter gekend die een uitzondering was bij zijn bijnaamgenooten. Dat was Bult Spijkers. Hij is wel een kleine 50 jaren naar betere gewesten. Bult Spijkers woonde op het Ven (thans Piusplein). Eigenlijk moest het toendertijd ook niet "Ven"genoemd worden maar "Vennen", want er waren twee vennen.
Op een ven (het kleinste) stond een vlot. Op dat vlot werden de stukken goed, welke blauw geverfd waren, gespoeld. De blauwververij was toen op den hoek van de Heuvelstraat, tegenover Van den Brekel, onder de firma Van Spaendonc.
Om nu terug te komen op den Bult: Die woonde tegenover het kleinste ven (oostzijde Piusplein). Ik had hem nooit anders gekend, als met een kolossalen bult op z'n rug, zonder wederga. En wat moet ik ondervinden ? Ik had hem in lange niet gezien, ik kom hem tegen en......zonder bult. ‘t Was nu een knappe vent, recht als een kaars, liep zelfs nog rechter als normale menschen, om uit te doen komen dat hij helemaal niets mankeerde. Hoe 't gebeurd was weet ik niet, ik heb me laten vertellen dat de bult er langzamerhand afgeperst is. Hij zou enkele maanden op een stevige plank zijn gebonden geweest. In alle geval, hij was hem kwijt. Toch had die ommekeer een schaduwzijde, want korten tijd nadien ging Spijkers dood. Men vertelde mij, Bult Spijkers is dood. Ik zeg, dat kan niet, dat geloof ik niet. Wel geloof ik dat Spijkers dood is. Zijn aanwas was hem toch voorgegaan.
Behalve Bult als praedicaat bestonden er ook velen met den bijnaam "Kromme". Zoo als boven sprake is van Kromme Jan Mutsaers, was er ook een kromme Diepen, een kromme Staps, en een menigte andere krommen, teveel om op te noemen. Voor de variatie moet ik toch nog een kromme schoolkameraad, Van Erp, bij Meester Reins, opnoemen.
Die kameraad had anderhalf been, zijn kort beentje draaide als een kurketrekker om de kruk.. Hij kon springen, hard loopen zo goed als mij, en meteen nog een opstopper uitdeelen met z'n kruk. Elkeen had er respect voor. Men noemde hem niet "kromme van Erp" maar......taks van Erp. Dus hij had een hondenpraedicaat.
Ik ken er nog meer met dierenvoornamen, o.a. Aap Van der Wegen. Niet zonder reden had hij dien naam. Darwin zou hem als overtuigingsbewijs hoog hebben gehad. De aap blies de trompet in de N.K. Harmonie, en evenals zijn naamgenoten kon hij trots zijn op het geluid dat hij uit zijn instrument haalde; geheel anders dan anders ! Als men een olifant plaagt brengt deze een dito geluid te weeg.
Ook plaatste men wel eens het praedicaat achter den naam. Zoo als bij Toon van de Pas, die men "Toon zonder gat" noemde. En nu ik toch over het partos posteriorus schrijf, valt me te binnen, een zekere kroeghoudster aan de Koemarkt, waar vroeger een flinke brandkuil was, wiens partos posteriorus zoo wat 15 cm. te hoog stond: "Kuntje Reijnen." Voor 4 cts tapte zij een flinke borrel goede jenever.
Heel wat anders als bij ons in België, zegt mijn vriend. Ge kunt gaaij bij uns nikske mir kraaige, laot staon van koepen; en pourtant alze kieke (ik) het geluk maag hebbe oe in 't Belgenland tegen 't laif te loepen, dan zalle kiek er b.g. voor zorgen da ge ne lekkere Hollandsche zjenèver van de waare Jacob of en aander prima merk te zuypen kraaigt. Dat doet me plezier, antwoord ik hem.
Wordt vervolgd
Toegevoegd op: 30-10-2011, 09:35
bekijk alle bijdrages (137) van deze auteur
  afb. 1  afb. 2  afb. 3  afb. 4  afb. 5 |