Datering van de gebeurtenis: 1870 - 1920

Vervolg van het verhaal dat bijna een eeuw geleden door een onbekende Tilburger, onder de titel "Post Scriptum" is geschreven (Regionaal Archief: "Manuscript over een terugblik van het leven in Tilburg, plm. 1920", coll. 370, nr.75).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - -

 

7.

Nog een vreemde voornaam, waar hij vandaan komt, weet ik niet, nl. Spleet van Broekhoven. Van Broekhoven was handelaar in gist voor de bakkers. Meestal werd zijn "van" weggelaten en was hij eenvoudig genoemd "Spleet" of "de Spleet".

Zo was het ook met Van Nunen, de onderwijzer bij Mesjeu Borsten. Men noemde hem Foep van Nunen, waarom "Foep" is mij onbekend, misschien verneem ik het later nog wel.

Een interessante man staat mij altijd nog voor oogen: dat was Thijs van der Meijs. Thijs had een groote boerderij met veel land aan de Broekhovenscheweg. De boerderij stond naast de pastorie der tegenwoordige Broekhovensche kerk (pastoor Bertens). Toen ik nog misdienaar was, mochten wij in den vastentijd Palm gaan halen "voor de kerk". Bij hem kregen we altijd volop, ook bij Kee Pijnenburg, Oerlescheweg, zoo dat ons succes verzekerd was en wij het grootste kwantum thuis brachten.

Later, als koorzangertje in de halfnegensche Mis had ik ook gelegenheid den Braven Thijs te bestudeeren. Er was geen plechtigheid in de kerk of Thijs was er bij. Processie, H. Familie, Congregatie, ja elke begrafenis woonde hij bij, rijk of arm. Thijs droeg altijd een rouwmantel (een lange tot de schoenen hangende cape met geplooide ronde kraag). Daarom was hij altijd klaar om de lijkkist te volgen. Toen waren er nog geen rouwkoetsen, de kisten werden gedragen door de buurjongens.

Op elke kruising der straten werd stil gehouden, dat was gebruik. Ook was het gebruik dat de dragers, voor zij het liefdewerk aanvingen, een ronde tinnen lepel kregen en ieder op z'n beurt een slok jenever schepte uit een tinnen bak. (waarschijnlijk om de zenuwen te stillen). Als er nu meerdere begrafenissen op een morgen waren ging Thijs toch bij allen mede, en na afloop, of tusschen twee begrafenissen in, mocht hij op de Pastory koffie komen drinken, déjeuneeren. Latere jaren, tot op hoogen ouderdom heeft Thijs dat volgehouden.

Nooit van mijn leven heb ik zulk een stichtenden man ontmoet. Hij had ook de figuur van een heilige en..... werd door het volk genoemd "den Heiligen Thijs". Deze betiteling klinkt toch wel anders dan diverse bovengenoemde. Dit pleit tenminste voor de toenmalige Tilburgers dat zij eere gaven wien eere toekwam. Het zou me intusschen niet verwonderen als Thijs te eeniger tijd nog eens op de proppen komt. De wegen der Voorzienigheid zijn ondoorgrondelijk.

Nu ik over den rouwmantel schreef viel mij te binnen een anderen persoon, ook met een bijnaam. Deze man droeg ook altijd een grooten mantel met breeden kraag. Steeds in het zwart, een breeden witten das, gekleeden zijden hoed, zwaar gebouwde man van tamelijke grootte. Die man was dokter Barning.

Me dunkt, ik zie hem nog met zijn stok met ivoiren knop over de straat stappen. Een opvallende imposante figuur. Doctor Barning had de gewoonte niets onder stoelen of banken te steken, maar direct te zeggen waarop het stond. Als hij geroepen werd bij een patient die een beroerte had gekregen, was zijn troost aan de familie:"Niets beroerder dan een beroerte". Hij was toch, niettegenstaande deze eigenschappen, een zeer bekwaam en gezocht geneesheer. Eens echter, toen hij een recept zamen had te stellen, waarin "duivelsdrek" voorkwam, noemde hij dat lelijk genaamd recept, in plaats van duivelsdrek, "Booze Poep". Vandaar dat de Tilburgers hem niet anders kenden en noemden als "Booze Poep". Niet erg dankbaar.

 

Wordt vervolgd.

 

 

Auteur: Anton van de Wiel |
Toegevoegd op: 11-11-2011, 18:11
bekijk alle bijdrages (137) van deze auteur