16.

Nu ik toch op Broekhoven ben, is het begrijpelijk dat "Keeke van Broekhoven" aan de beurt is. Keeke woonde in "Vogelenzang", een ouderwetsche schilderachtige boerderij aan den Broekhovenschen weg, aan den draai naar de fabriek van Van Dooren, tegenover den Beekschen Dijk.

Vóór het huis was een groote ruimte voor voerluikarren, rijtuigen te plaatsen, een paar paardenbakken en palen om de paarden vast te zetten. Achter de boerderij een groote plaats, met een mooien gesnoeiden lindenboom in den vorm van den Heuvelschen "oudsten burger" van Tilburg. Onder den boom vaste planken zitplaatsen, naast den boom nog eenige planken op paaltjes, die ook voor banken dienden, bij groote drukte de traditionele Oirschotsche stoelen.

"Vogelenzang" was indertijd een van de drukst bezochte herbergen, vooral des zomers. Keeke, niet groot van stuk, was een handig vrouwtje. Wegens tandengebrek had zij een mummeltje. Een spitse kromme arendsneus, en hoewel tandloos, toch een scherp pieperig duidelijk verstaanbaar stemmetje. Men viel er met de deur in huis, zoals gewoonlijk bij de boerderijen. Rechts het sopvuur, bij 't sopvuur was de vaste plaats van Keeke, neven deze groote kamer was de opkamer; met een zestal treden trad men dit groote vertrek binnen. 's Winters stond midden in de opkamer een smalle lange kolomkachel met de noodige meters kachelbuizen.

Daar zaten meerendeels bewoners van Broekhoven, speelden daar kaart, of bespraken den stand van hunne beplantingen, haver, rogge, aardappelen, en den toestand van hunne stallen. Ik zie Keekes nog zitten bij die hooge smalle kachel, met een witte spitse muts op, notabene drie schoudermantels over elkander aan, een soort pelerientje in paarsch gebloemd katoen, en gevoerd met warmte gevende stoffen. Ze zat met haar voetjes op den ondersten rand van de kachel. Iets lager als de pot van de kachel, was een breede rand gemaakt waarop men in den winter de halfliterkes bier plaatste om te verwarmen.

Keeke tapte alleen "Borschotsch bier" (alleen bij haar verkrijgbaar). Dit bier verkocht zij in kruiken en elke bezoeker nam een geheele kruik voor zijn rekening. Dit bier was "wit bier"en kostte 10 cts per kruik. Als de stop er afgenomen werd werkte het als champagne en moest men voorzichtig zijn, evenals bij champie, met schenken. Het percentage alcohol was evenwel zoo laag mogelijk. Een bijgenot van het bier was, dat het (weder als met champagne) een prikkeling in den neus veroorzaakte (door den neus uitkwam, zeide men).

Dit biertje had bovendien de eigenschap dat 't zeer bevordelijk was voor de waterloozing. Even moet ik nog vertellen, dat ik, toen ik mij in het gesprek met de Broekhovensche boeren mengde, en durfde beweren dat de rog (rogge) er maar slecht voor stond, ik van een boer ten antwoord kreeg: Wacht maar jongen, als ie tot Kerstmis staat, zulde dè nie meer zegge ! Waar praatte ik over meê.

Wordt vervolgd.