De geboorte van Helma van Mierlo

Ik reed al een tijdje met de collega's Piet en Hein dagelijks mee heen en weer naar de Legerplaats Oirschot, waar we in dezelfde compagnie zaten.

Als Piet reed was dat in een Lelijke Eend, dat was altijd lachen geblazen. De kilometerteller werd toentertijd aangedreven via de ruitenwissers. Als die aanstonden reden we altijd zo'n 10 kilometer harder, althans volgens de teller.

We moesten 's morgens om 08.00 uur op het appel van onze compagnie staan. Daarvoor moest ik altijd eerst vanuit de Croydonstraat op het brommertje naar Hein rijden die op het Rooseveltplein woonde en dan kwam Piet ons beiden rond zevenen oppikken.

Dat betekende dat ik minstens om half zeven om de brommer diende te zitten om op tijd bij Hein te zijn.

15 oktober 1964 liep dat even anders.

Ik stond al, zoals dat in diensttermen heet, gewassen geschoren en geheel gekleed in de keuken. toen mijn vrouw weeën voelde.

Gelukkig hadden we telefoon en ik belde éérst Mevr. Bakker de verloskundige die Ramperti was opgevolgd. Ze informeerde om hoeveel tijd de weeën kwamen. Om het kwartier dachten we. "Ze kwam eraan"

Nadat ik mijn collega Hein gebeld had, verhevigden de weeën zich en de persweeën begonnen. Goede raad is duur. Ik probeerde nog "Ga liggen houd je rustig, de vroedvrouw komt zo en andere nutteloze opmerkingen, want Helma had zo haar eigen ideeën en haar hoofdje werd al snel zichtbaar.

Ik had van de voorgaande bevallingen al heel wat geleerd (Helma is de vierde thuis) dus ik besloot om de dingen maar te laten komen als ze kwamen en probeerde de bevalling zo goed mogelijk te begeleiden.

Nog geen twee minuten later stond ik met een wolk van een baby in mijn handen, die ik voorzichtig op de buik van Annie legde.

Bijna tegelijkertijd  ging de bel. Ik rende naar de deur en zei "De baby is er al" tegen Mevr. Bakker.

Ik wist niet dat verloskundigen zo konden vloeken... "Hadden jullie niet even kunnen wachten?" Nee dus...

Maar na een kwartiertje, toen de navelstreng was doorgeknipt en iedereen een beetje tot rust was gekomen, moesten we er toch wel om lachen.

Eigenlijk ben ik er nog steeds trots op en iedereen die Helma kent weet dat ik een mooie meid ter wereld heb geholpen.

Een "Ooievaarskruis" heb ik evenwel nooit gekregen.

Toen de vijfde in aantocht was is Mevr. Bakker minstens vijf keer voor niks bij ons geweest. Ik belde al als er "een scheet dwars zat" en zei zette zowat haar zwaailichten op. Maar dat is een ander verhaal.

Henk van Mierlo

Nuenen