Brandweerman en ziekenbroeder.  

Kees van Erven was brandweerman op de kazerne, afb. 1, aan de Capucijnenstraat.
Daarnaast was hij draaier, voor wie het werken achter een draaibank niet alleen zijn werk maar ook zijn hobby was. Om voor de oorlog bij de brandweer te mogen werken moest je een beroep hebben. Als fietsenmaker, timmerman of zoals Kees, als draaier. De meeste tijd waren de brandweerlieden in de brandweer-kazerne ‘werkeloos'.
Er moest in die tijd maar worden gewerkt voor andere gemeentelijke instanties. De brandweer verzorgde zo, en was verantwoordelijk voor, het onderhoud van het rijwielpark van de politie en het gereedschap van publieke werken!

Kees, getrouwd op 25 jarige leeftijd, woonde eerste tegenover de brandweer-kazerne in de Capucijnenstraat. In de dertiger jaren kwam zijn gezin aan de achterkant van de kazerne in de Akkerstraat te wonen met een royale dertig 30 meter diepe tuin; een ideaal speelterrein voor de vijf kinderen toen.

Bij de brandweerkazerne aan de Capucijnenstraat werden ook de ambulances van de GGD ondergebracht. Een aantal brandweerlieden kregen de opdracht zich tot GGD-ambulancechauffeur en ziekenbroeder te ontwikkelen. Dat naast hun functie als brandweerman.
Samen met Henk den Teuling vormde Kees van Erven zo een standaard koppel voor de bemanning van één van de GGD-ambulances, afb. 2.

Een pensioen op 55-jarige leeftijd was niets voor Kees. Hij mocht nog een paar jaar langer blijven werken in het magazijn om vervolgens tot zijn vijfenzestigste als marktmeester door te gaan.

Als brandweerman danwel als GGD-er maakte hij regelmatig dramatische gebeurtenissen mee.
Bijvoorbeeld op Tweede Kerstdag 1939 bij de brand in de Citybioscoop aan de Heuvel. Bij deze brand kwam de kassier om het leven.
Dan de bom die op de eerste dag van de oorlog op10 mei 1940 in de Noordstraat was gevallen, waarbij meerdere toevallige wandelaars zijn getroffen en die uiteindelijk veertien mensen het leven heeft gekost, afb. 3.
Direct daarop, op 14 mei moest hij een tijdlang naar Rotterdam. Hulpverlenen na het verwoestende bombardement daar.
Bij bombardementen en mogelijke luchtaanvallen kon het gezin Van Erven in Tilburg een veilig onderkomen vinden in de grote schuilkelder die bij het kazerne hoorde.
In juli 1944 stortte ‘s nachts een Duitse bommenwerper neer in de Van Hogendorpstraat waarna een grote brand uitbrak en er zes mensen omkwamen. Toen heeft hij twee verbrande kinderen uit het huis gehaald, die geknield voor hun bedjes zaten.
Op het kolenemplacement bij Van Brunschot aan de Spoorlaan, kwam iemand met zijn been onder een wagon terecht. Kees moest toen in het ziekenhuis assisteren bij het amputeren ervan.

Het beroep van brandweerman was niet zonder gevaar. Kees heeft het persoonlijk letsel beperkt kunnen houden tot een roestige spijker in zijn voet bij de brand bij de Brouwers Lakenfabrieken in de Korte Schijfstraat in januari 1941.

Van zijn vijfenzestigste tot zijn overlijden als tachtigjarige woonde hij met dochter Wies en schoonzoon in de Noordstraat, waar hij op zijn draaibank nog menige houten kandelaar en houten lampvoet heeft kunnen draaien.
Dat huis staat op de plaats waar in 1940 de bom is gevallen en waarbij hijzelf hulp moest verlenen. Nu is daar een gedenkteken aan de muur bevestigd.

Met dank aan dochter Wies Brokken-van Erven.

Afb. 1: De brandweer rukt uit aan de Capucijnenstraat in 1931. (RAT- 103700)

Afb.2: Kees van Erven bij de GGD-ambulance in 1943. Een Studebaker ‘President', model 1936. De koplampen waren ‘verduisterd' !
Het kentekennummer N-9709 was in 1924 al aan de GGD verstrekt.

Afb. 3: De herdenkingsplaquette Noordstraat 59, met vermelding
‘10 mei 1940, één bom, veertien slachtoffers.
Venster naar het verleden, spiegel van het heden'