Huilbaby ' s ?

'Jonge moeders leren niet meer op een natuurlijke manier hoe om te gaan met een baby. Het sociale vangnet is verdwenen. Oma's, vriendinnen, de buurvrouw, iedereen is ... aan het werk. Adviezen van zorgverleners zijn vaakt gericht op wat je niet moet doen (troosten, dragen, voeden) en al snel grijpt men terug naar het jarenvijftig principe van rust en regelmaat', citeer ik een brief in de Volkskrant van Caterina Band uit Haarlem. 
 

 Maar schrijft zij verder : 'de baby leert in isolatie het huilen vanzelf af, zegt men. Maar hoe heeft de natuur de zorg voor baby's eigenlijk bedoeld ? Van alle soorten wordt de mensenbay in de meest hulpeloze staat geboren. 90 Procent van de hersenontwikkeling vindt plaats na de geboorte. De baby is ervoor gemaakt 24 uur per dag gekoesterd te worden en kan simpelweg zichzelf nog niet troosten. Daar heeft het een ANDER voor nodig. Een baby die ht huilen zelf moet oplossen, leert alleen maar, dat er niemand komt als de nood hoog is. Het is niet voor niet dat niet dat de huilbaby een typisch westers verschijnsel is. Jammer genoeg wordt het 'probleem' eenzijdig opgelost.

 Andere invalshoeken dan 'rust en regelmaat' zijn er niet (?). In plaats van het opdringen van allrlei schema's doen  we er beter aan jonge ouders in alle rust te maken kennis maken met hun kind, hun uitleg te geven over hoe een baby communiceert én het koesteren van baby én ouders centraal te stellen'.

(einde van het citaat, dat ik graag met de lezers wil delen met foto's van enkele moeders met kinderen uit Tilburg).

Foto 1: Familie Schepers-van Noort (jaar onbekend)
Foto 2: Moeder M. Oosterbaan met dochters Dulphke en Ferdy (1930)
Foto 3: Beeld  Moeder met Kind van kunstenaar Marius van Beek (Elisabeth-ziekenhuis)
Foto 4: Familie Bertens-Somers met zoon Henri en oma  (1936, Hasseltstraat)
Foto 5: Familie Remmers bij verjaardag jongste zoon Ad (1923, Looiersbeurs, Heuvel)

Foto's  RAT Beeldonline