Hubertusbrooikes

• Datering van de gebeurtenis: 2012

Op 3 november kregen we weer Hubertusbrooikes. Dat was me vroeger wat, als ons Moeder die lekkere zachte brooikes meebracht, die door de pastoor gewijd waren, en die we op moesten eten, dan konden we in het komende jaar geen hondsdolheid krijgen. Daar waren we trouwens toch niet zo erg bang voor.

Tilburg heeft een sterke Meierijsche traditie, maar die Hubertusbrooikes, dat schijnt toch vooral uit West Brabant te komen. Maar ze hebben in Tilburg bij jong en oud een grote rol gespeeld (en nog).

Marieke bracht de brooikes mee van de bakker en ik weet niet of die ze door de pastoor heeft laten wijden......Maar de bakker heeft ongetwijfeld op een of andere manier te maken met een grote bakkersketen, dus volgens de kapitalistische regels moet de bisschop zelf de wijding wel gedaan hebben.........

De ouderen weten hoe 't gegaan is. Sint Hubertus, een zondige jager, zag eens een hert met een lichtend kruis in zijn gewei, en werd op slag bekeerd. Hij is nu de patroonheilige van de jacht, en omdat hij toen iemand, die door een dolle hond was gebeten, genezen heeft, wordt hij voortaan ook aangeroepen tegen hondsdolheid.

De frater bij ons op school legde ons vroeger uit, dat het helemaal geen lekkere zachte zoete brooikes hoeven te zijn. In het fraterhuis kregen ze vanavond ook hubertusbrood, en dat was gewoon roggebrood. Zee de frater opvoedend.

En uit een schoolboekje herinner ik me vaag het verhaal van een brave jonge werkman, die iemand, die door een dolle hond was aangevallen had ontzet, en toen zelf gebeten was. Toen smeedde hij zelf een ketting aan zijn been, want binnen een paar dagen zou hij dol worden......En daar heeft hij de rest van zijn leven aan doorgebracht ........

Anton van de Wiel