Floor is meerdere keren per week op de moestuin te vinden. Een mooie afwisseling naast een hectische baan in het onderwijs en een ietwat onrustig hoofd. Werken op de moestuin biedt dan uitkomst. “Soms is het gewoon lekker wat aanklooien hoor. Ik houd van uitproberen, een grote oogst is slechts bijvangst.”
Bijzonder is dat Floor ook haar kinderen Vosse en Ole van respectievelijk tien en zeven jaar bij het moestuinieren betrekt. Al een jaar of vijf trekken ze samen met mama op. Ze kregen een stukje grond waar ze leerden hoe ze hun eigen plantjes konden kweken. Floor vindt het vooral leuk dat ze met de natuur opgroeien. “Op de composthoop telden ze wormen en verzamelden die in hun speelgoedvrachtwagen. Nee, dat ze vuile handen krijgen vind ik geen probleem. Gewoon daarna goed je handen wassen, geef ik ze dan mee.”
‘Je bent niet verplicht om mee te doen.’
Handpompen
In de kleine, maar gezellige kantine schuift ook Clasien aan. Zij is bestuurslid en sinds haar pensioen vrijwel dagelijks op de tuin te vinden. Zij omschrijft de sfeer bij Volkstuinvereniging De Kraan als ongedwongen en het is een plek waar iedereen wel kan gedijen. “Er worden dingen georganiseerd maar je bent niet verplicht om mee te doen. Behalve het regulier algemeen onderhoud uiteraard.”
De volkstuinvereniging startte in 1980 aan De Kraan in Berkel-Enschot, grenzend aan het terrein van de Trappistinnen. Vanwege de ontwikkeling van Koningsoord moesten de circa tachtig tuinders noodgedwongen verhuizen. “De Gemeente heeft ons goed geholpen met de aanleg van paden en het voorbereiden van de grond,” legt Clasien uit. “Zo kwamen er op diverse plekken handpompen. “Prima voor de bewustwording dat water schaars is. We hebben er wel voor gezorgd dat de ouderen het dichtst bij de pomp konden tuinieren.”
‘Dit is gewoon een fantastische speeltuin.’
Waterdoseringssysteem
Inmiddels hebben Vosse en Ole hun eigen vierkante meter, waar ze creatief te werk gaan. Drie rechtopstaande dakpannen vormen een solide scheidingswand tussen beide ‘percelen’. Floor wijst op een constructie van plastic bakjes en steentjes. “Een speciaal waterdoseringssysteem voor de tomaten. Hebben ze zelf gebouwd, lachen toch?”
Maar het is ook weer niet zo dat ze volledig los kunnen gaan, legt Floor uit. Vosse en Ole moeten hun percelen netjes bijhouden en ze mogen niet in de bedden gaan staan. Ze moeten zelf hun plantjes water geven en het onkruid verwijderen. “Vooraf hebben we samen een plattegrondje gemaakt en met een paar bakstenen vakjes uitgezet. Een aalbesstruikje en wat zonnebloemen erin, lekker simpel. In de herfst gaan de houtsnippers erin, dat vinden ze prachtig. En samen met mijn man sjouwen en bouwen ze wat af. Het is gewoon een fantastische speeltuin hier. Tegelijk krijgen ze onbewust mee hoe alles groeit en bloeit. Daarmee is deze moestuinervaring ook een deel van hun opvoeding. En als ze niet willen, dan blijven ze gewoon lekker thuis.”
Verwondering
Floors gedachten dwalen af. “Weet je wat ik het allermooiste vind hier? Het geluid van vogeltjes, vooral in de winter. Of als ik hier in het vroege voorjaar op mijn knieën zit, met mijn handen in de aarde. In de wetenschap dat uit zo’n ieniemienie zaadje straks een gigantische plant groeit waarvan je de vruchten gewoon kunt eten. Dat noem ik nou verwondering.”
