Stadsmuseum Tilburg
Voor de kinderen was dit een bijzonder moment. De geur van de nieuwjaarskoek van bakker Govert van Nuenen kondigde het samenzijn aan, samen met de vijf gulden die door ooms en tantes bij de koek werd gestoken. Deze jaarlijkse gewoonte groeide uit tot een gekoesterde familietraditie, die later werd voortgezet.
Ook in mijn jeugd kwamen de gezinnen op nieuwjaarsdag samen. De kruidige koek met Zalig Nieuwjaar erop hoorde daar onlosmakelijk bij. Het uitdelen ervan bracht zichtbaar plezier, eerst aan kinderen en later aan kleinkinderen. Met stapels koeken in zijn armen stond mijn vader stralend in de deuropening, steeds bedachtzaam wie hij nog meer kon laten meegenieten.
Toen zijn geheugen achteruitging en hij in een woongroep voor dementerende ouderen woonde, werd de traditie nog eenmaal tastbaar. Aan de koffietafel stond hij op, rook aan de koek en zei: “Deze koek is om te delen.” Met dezelfde vanzelfsprekendheid als vroeger deelde hij haar uit.
Na zijn overlijden wordt de traditie voortgezet. Want voor onze familie zijn de Nieuwjaarskoeken een rode draad door de generaties heen. Ieder jaar reist de nieuwjaarskoek dan ook door Nederland en verbindt zij generaties via geur, smaak en het ritueel van samen zijn.
Zo gaat de traditie door.
Mirjam Molenschot namens de familie Molenschot